Little Children หรือโลกไร้ผืนน้ำให้ฉันแหวกว่าย
posted on 27 Oct 2007 12:48 by twelve in MURMUR
คำถามหนึ่ง ที่เราถูกถามจนนับครั้งไม่ได้เมื่อตอนยังเป็นเด็กเล็กๆ ...
" โตขึ้น อยากเป็นอะไร "
... คำตอบร้อยพัน ที่พูดกันตามจริง ไม่ได้มีใครใส่ใจกับความมุ่งมั่นในแววตาของเด็กและเสียงเล็กๆที่บอกความปรารถนาอย่างตรงไปตรงมานั้นเท่าไรนัก
ไม่มีใครเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลง ไม่มีใครว่างพอจะทันสังเกต จนเมื่อวันหนึ่ง คนคนหนึ่งได้เป็นในสิ่งที่เขาเป็น ในจุดสูงสุด หรือต่ำสุดที่เขายืนอยู่ เมื่อเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่เคยฝันอยากเป็นเจ้าหญิง ในวันนี้ เธอคือแม่บ้านลูกหนึ่งที่หมดหวังในชีวิตครอบครัวและว้าเหว่ราวกับถูกโลกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
...ในเวลานี้ ไม่มีใครถามเธออีกแล้ว ไม่มีใครจำได้หรืออยากรู้ ว่าเธออยากเป็นอะไร และเธอเองในวันนี้ ก็คงไม่ซื่อตรงพอจะบอกความปรารถนาในใจ หรือแม้กระทั่งเปิดปากสารภาพทุกความล้มเหลวในชีวิตของตัวเอง
ใครกันคือเด็กคนนั้น?
เมื่อต้องการจะปฏิเสธความเป็นเด็ก เราเพียงแค่หันไปมองคนที่อ่อนวัยกว่า และพูดถึงสิ่งที่ได้ล่วงผ่านพ้นช่วงเวลาในชีวิตเพื่ออวดอ้างชั่วโมงบินหรือวีระประสบการณ์ให้เขาฟัง ทั้งที่จริงๆแล้ว เราต่างไม่เคยรู้เลย ...ว่ายิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ความเป็นเด็กที่หลุดลอกออกจากผิวหนังที่ห่อหุ้มร่างกาย ยิ่งกลับเกาะก้อนก่อตัวอยู่ภายในจิตใจหนาแน่นขึ้นเท่านั้น
สังคมเด็กในร่างผู้ใหญ่น่าหวาดหวั่น
เมื่อผู้ใหญ่ที่จิตใจล้วนอ่อนบาง คิดว่าตนคือผู้ที่สามารถแนะนำสิ่งถูกผิดในโลกนี้ให้กับเด็กน้อยอ่อนเดียงสาได้ ขณะที่เขาเหล่านั้นเองไม่เคยจัดการ หรือรู้วิธีที่ถูกต้องในการจัดการปัญหาของตัวเองเลย
รอนนี่คะ
เมื่อคุณสวมรองเท้ากบและหน้ากากประดาน้ำ เมื่อคุณหย่อนเท้าก้าวลงสระที่รายล้อมไปด้วยชีวิตและครอบครัว เมื่อคุณแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำและมีเพียงเสียงของฟองอากาศที่ผุดขึ้นดังอยู่ข้างหู
ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไร
คุณอาจเป็นอดีตนักโทษคดีอนาจารที่แม้ปัจจุบันพ้นโทษแต่ไม่เคยมีใครลบคุณจากตำแหน่งนั้น คุณเป็นคนผิดปกติที่รู้ตัวเองดียิ่งกว่าใคร ความรักที่คุณโหยหามันที่สุด คุณจึงขอรับมันจากเพียงแม่ของคุณ ...เพราะนั่นคือรักที่ไม่มีเงื่อนไข คุณไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์พร้อม ไม่จำเป็นต้องมีหน้าที่การงานเชิดหน้าชูตาในสังคม หรือไม่แม้กระทั่งต้องล้างจานสักใบ คุณยังได้รับความรัก และคำชื่นชมอย่างแท้จริงอยู่เสมอ
คุณล่องลอยอย่างอิสระอยู่ใต้ผิวน้ำ
จนกระทั่งมีใครสังเกตเห็น จนกระทั่งทุกคนถอยห่าง จนกระทั่งทั้งสระร้างว่างเปล่า
คุณจำความรู้สึกนี้ได้ไหมคะ
เหมือนกับตอนที่คุณยังตัวเล็กๆ คุณเล่นกับกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกันในสวนสาธารณะ คุณเพียงแค่ขัดใจกับเพื่อนคนหนึ่ง แต่แล้วเพื่อนทั้งกลุ่มกลับเมินเฉยต่อคุณ และยินดีปรีดาเมื่อได้ผลักไสคุณเข้าสู่ความโดดเดี่ยวได้สำเร็จ
รอนนี่คะ
ถึงแม้คุณเป็นคนน่ารังเกียจ แต่โลกไม่ได้เกลียดคุณ ฉันคิดว่าคุณคงไม่รู้ถึงเรื่องนี้ ถึงอย่างนั้น คุณก็ไม่เคยเกลียดโลก
เพราะทุกคนล้วนเป็นเด็กเล็กๆใช่ไหมคะรอนนี่
เพราทุกคนยังรู้สึกและหายใจ ยังสนุกกับการเอาชนะ สนุกกับการได้ทำผิด แม้รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ใด
แต่สุดท้าย เมื่อลมหายใจของคุณค่อยๆแผ่วเบา
ในที่สุด คุณก็ได้เห็นตัวเองที่เติบโต ...คุณสวมถุงมือยางและลงมือล้างจานทุกใบแม้ว่ามันจะเจ็บปวด และยิ่งกว่านั้น คุณได้ทำให้ใครหลายคนที่จงเกลียดจงชังคุณเติบโตขึ้นในเวลาเดียวกัน
คุณปรารถนาจะเป็นคนดีที่ไม่อาจเป็นจนวาระสุดท้าย
คุณทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งค้นพบรักแท้ที่อยู่ใกล้เธอเหลือเกิน คุณทำให้ผู้ชายคนหนึ่งค้นพบว่าชีวิตไม่ได้ไร้ความหมาย คุณทำให้คนที่ทำร้ายคุณรู้จักการรับผิด ให้อภัย เสียสละ และเอื้ออารี
ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้คุณจะมีโอกาสได้สัมผัสมันไหม แต่ทุกคนที่ยังมีชีวิตได้สัมผัสมันแล้ว ...ความดีของคุณ ที่ไม่มีรูปร่าง ไร้เสียงและตัวตน
ทุกคนได้เติบโตขึ้นแล้ว
เติบโตขึ้นพร้อมกับความเยาว์วัยที่สร้างความสุขเล็กๆให้อย่างสม่ำเสมอในหัวใจ ...และชื่อของคุณจะถูกยกย่องอย่างแผ่วเบาทุกครั้งยามที่ใครก็ตามได้รักอย่างบริสุทธิ์ใจ
ฉันเชื่อมั่นอย่างนั้นค่ะรอนนี่